Category Archives: அரசியல்

அரசியல் மற்றும் சமகால சமூக போக்குகள் குறித்த பதிவுகள்

Raaja, Rahman and a Reply

Original Post

Hulkster, I can tell you that your post is not Sour Grapes. Sour Grapes is when fans of Composer A are miffed at Composer B’s rise and then when Composer C rises to eclipse Composer B, then rejoice in that and take cheap potshots at B. 


Clearly, the clearest proof that IR doesnt care much awards or recognition is when IR fans’ desparate attempts to get him to help in simply getting Chicago S.Orchestra to play his music fails. How can an average human not be interested in a simple chance for publicity? The answer is then he is not average. He is beyond that. If actions speak louder than words, then this action clearly speaks louder than anything we fans can say about he doesnt care for awards. 

I also think you have over-simplified Rahman. He has his own theories I guess which he doesnt talk about but there is so much he experiments with sound. You cannot claim that sound is not music because that is what IR himself says “nai kuraikkarurudhula music irukku, kuzhandhai azharudhula irukku etc”. In that sense, ARR is a cut above the average Indian composer. Both IR and ARR have differentiated themselves from the average Indian film composer because their sound is A-z theirs. Every interlude, every movement is conceived by them. 

I do agree with many that this is not the time to worry why ARR got recognition and IR didnt. 


Also, I dont think ARR cares for awards either. Clearly, he has said and done enough things for us to infer that he is an exceptional talent who is more interested in taking Indian music beyond shores it has traditionally washed its waves with. I do think he sees an oscar and GG as a recognition for Indian film music than for himself. If he lobbies or explains himself to the suited crowd judging him at oscars, surely I believe it is not pursuit of self-glory but the bigger goal of limelight for the music community he represents In other words, I see ARR’s Oscar as an award for IR, an award for MSV, and his talented predecssors, too but particularly MSV and IR, because these are the two giants that defined popular tamil film music. Given ARR’s personality and genuine humility seen on many occasions, I would rather believe he thinks the same. 


Also, a century from now these 3 may be seen as the trinity of popular tamil music – when we think of Carnatic music, which was probably POPULAR MUSIC in the 19th century, we dont think of what their fans at that time thought of each other. We simply accept that Deekshitar, Thyagarajar and Sastri were masters all and move ahead. A similar thing might happen with these 3 and we have to be thankful that we lived in the times of all these 3 great musicians. Maybe our grandchildren may envy us for that.




//Experimenting with sound// – Yes ARR does that a lot and as you said IR also acknowledges that music is sound and vice versa. But we all know that sound is the primitive form while music is its advanced form. We human beings have come a long way experimenting with sounds and have culminated the knowledge gained over thousands of years into ‘music’. If We are going back to experimenting in sounds, it doesnt mean progress, it means degeneration of a system that humans have evolved by all trials & errors. May be ARR is setting the stage for the upcoming generations to evolve the patterns of sound through digitized means, when in future there will be no more natural musical instruments to play and the whole world will be Filled with the digital form in everything. Even then I believe they can’t go beyond the 12 notes which is the very nature of music in this universe. Its just that it doesnt make sense to me when someone is experimenting in ‘sound’ when there is so much to explore and extend the realms of ‘music’. IR had definitely inculcated the ‘sounds’ arising out of synthesisers in many of his compositions but never once he let them overtake the song or the emotion it needed to portray (Listen to the car honks in ‘Poatta Padiyuthu’ it is done in warrant of the situation and it has a musical pattern of its own. The tension of the reckless unemployed youth is portrayed throught the song using various sounds). The purpose of music/sound is what is more important for Raaja, than the extra richness that shadows the emotions in a Rahman song. 


One reason I see in the striking contrast between Raaja’s and Rahman’s perception of music & sound is this – Raaja whose only aim was to compose for ‘Films’ saw music as a form to convey a story, the mood of the characters and their underlying emotions and he evolved his style in that way, while ‘Rahman’ being an Ad film composer and who had never even dreamt of composing for a film, built his style to suit a 30 sec or a 1 min Ad film which needs to be bold, strong and needed to convey the consumer about the product and the necessity for them to buy it, in that given short time and frame of the film. He had to create musical motifs and patterns which needs to be catchy and instantly striking, he resorted to ‘loops’ and ‘sounds’ which are bolder than ‘music’. He extended the same style to films as he would not be able to shrug off a deep understanding of musical creation, which sunk in him during his formative years. Hope I have put it right! that I see Raaja-film-music-audience are all intricately interwoven with a emotional relationship while I see Rahman-film-sound-consumer are connected in a Product-Consumer relationship.  

I can see people in various forums discussing and dissecting Raaja’s musical richness and the underlying emotions/moods it evokes. While most of the peers in ARR fan club are trying to find the layers, soundscape and the aural pleasure it gives. Take for example ‘Amma endrazhaikaatha’ by IR and ‘Kaliayil Thinamum’ by ARR though not comparable on parallel lines for the situations in the movie, both tries to evoke the understanding of a sons need for mother…I just cant relate with the later composition! no feeling of motherhood in the song. Its yet another song for ARR to showcase his brilliance in setting a tune and engulfing it with rich sound-music pattern. OTOH I also agree that there is an entire generation which cries for this song with their pseudo emotions. Ok…there may be a question now how to identify this pseudo and real emotion forming within the heart of human beings. A very simple analogy – If we realise after we had shed our tears that we had cried – its real, if we know beforehand that we are going to cry and weep in full conciousness – its pseudo. Not to deny that world is getting, more and more immune to real emotions and deriving pleasure out of pseudo emotions. Here is where Raaja is still sending out a strong political message with his music that ‘I will compose music only that which will touch your heart’. It wont take a fraction of a second for him to embrace the modern technologies and exploit our senses to the fullest. He is just against it. So we dont know yet whether will Raaja will do it or not (I believe he will not), but so for ARR is the best in what he is doing.


//Every interlude, every movement is conceived by them.// Yes for Raaja – apart from the inspirations from WCM and various folk songs, when he composes every single note is coming from his mind. No for ARR –  I know by talking with many people in the industry and also through various interviews by personalities involved with him, that he picks from various sources readily available and the sources around him.For exaample If he needs a particular mood for rhythm he Asks ‘Shivamani’ to play some rhythms, if he needs a flute bit he will ask ‘Naveen’ to play for a amood and so on with other instrumentalists and singers (Hey singers too sing for him in various styles and they wont know which one will be selected, and would know only after the release of the ACD) all of which will be recorded into his MIDI processer. Then he ‘picks’ and ‘packs’ an almost final version over which the additional programmer will work and complete the job. Yet the composition is not over…He listens, relistens and starts adding layers upon layers until he thinks the song has now become ‘Complicated’ for the masses.If we are trying to get into their minds I would say The moment someone explains a song situation to Raaja the patterns start forming in his mind and he will be clear within few minutes like a google map showing all details with where is NH7 where is NH16 etc., 🙂 Rahmans mind also start forming some patterns but I would say they would be hazy or cloudy which will get clear only after he sits down and gets help of other instrumentalists around him. And after he has found the NH7 and NH16 he will try to find the ball bearings in the wheel of a car moving down in NH7 or the sound of its horn honking 😉 

In this context of their working styles I say Raaja is a genius & complete composer while Rahman is brilliant yet incomplete composer.  


//Both have differentiated from an Average Indian composer// – no qualms here, Although Off late Yuvan is proving better than others in the dept. of BGM & few songs, which makes me have hope on him after Raaja.


//Also, I dont think ARR cares for awards either…Given ARR’s personality and genuine humility seen on many occasions, I would rather believe he thinks the same.// – Rahman cares much for these awards which will push him towards more oppurtunities and more money! Tell me one award function ARR has missed in his lifetime?!! I can quote numerous instances wherein Raaja had sent ‘Yuvan’, ‘Bhava’ or ‘karthick’ to collect his awards. he doesn’t go because he doesn’t care for the awards while because he cares for the people behind the awards he sends someone representing him. ARR had been very clever and had been successful in using the oppurtunities presented, expanding his Horizons which in turn will give him more oppurtunities and more markets. Rather Blunt, but I would definitely say ‘Money’ is the driving force for ARR and he is using his musical and marketing skills to earn more of it. He keeps the demand for himself very high by accepting few offers and then to keep himself always in limelight he feeds the consumers with what they need from time to time. 

Compare with Raaja who doesnt even want to come to limelight, I had a friend of mine who was connected to an event management group. The group wanted to do a show with Raaja in Bangalore…The reply he gave was ‘Do you want me to compose fresh music or sing the same old songs…there is so much rehearsels to be done… atleast a month will be wasted on this. I can use that time to compose some new songs’.The Person who contacted Raaja was surprised by this answer and replied ‘Its Ok, we want to hear more of your new music’ and came back from the studio.I know it took a lot of persuasion by the people behind for the performance in Italy, Chennai & Dubai to happen. The point is he is not into this kind of marketing himself while ARR is perfect in marketing himself and his ‘products’. When it has come down to ‘Market economics’ no body is too egoistic to spoil the market they have. Look at the humbleness of ‘Infosys Narayanamurthy’ or a ‘Bill Gates’ are they any lesser in ‘humbleness’ as perceived by the society?!! all these humbleness, humility has a ulterior motive behind – ‘Making Money’ & ‘Making More Money’. Connect this with ARR’s misunderstanding with Farah khan during ‘OSO’. Every action of his oozes out of this Greed to be in limelight and make money. Every action! Be it brand ambassador for UNO, Be it ‘Pray for me brother’ Be it ‘Playing for Tsunami victims’ – everything lack genuinity behind the actions and I see it all as a ‘Capitalistic System generated Sympathy’ which doesnt come from heart but from ‘Head’. If Raaja ‘feels’ for the ‘Tsunami victims’ he goes to the Chief minister and gives 2 lakhs for the relief fund and walks away, When ‘Rahman’ feels for the ‘Tsunami Victims’ He arranges an orchestra and spends many lakhs in organising them, flying them down to the beach and conducts a musical programme for the people who are desolutes and are devoid of basic needs of food, clothing and shelter. He makes an Advt. of the feelings he has towards them – Straight Capitalistic Attitude. When an oppurtunity presents itself for Raaja to compose a song for eradicating Aids and support its victims, before many Hollywood personalities and Other NGO’s, He composes a crossover song and sends KarthickRaja to perform it on stage! never trying to come into the limelight. When Rahman gets an oppurtunity to perform a song to ‘Eradicate Poverty’ He composes, acts and releases a ‘single’ asking everyone else to ‘Pray for thy brother’ and ‘Pay for the thy Big Brother’.I can go on writing more and more on both of their actions for which there will be reasonings & Brickbats from ‘ARR camp’, Hell I care Because I know ‘Raaja  is getting paid for composing music, which is his passion’ and ‘Rahman is composing music for getting paid’ which is his passion’. Music is means for Rahman to make money, if not music he would have become an ‘Electronics Engineer’ to make the same money. Come what may and if the whole life & world had been against ‘Raaja’ He would have become a composer in Tamil films. 

Disclaimer: There is no disclaimer 🙂 Anyone is welcome to ‘Argue’ here and no reply from anyone will be edited unless it contains ‘Ketta Vaarthais’


Scribbles on Akka (அக்காவை பற்றிய கிறுக்கல்கள்)

மிக புதிய வரவு கிடையாது. 2000’ம் ஆண்டே வெளிவந்த இவ்விவரனப்படம் மிக சமிபத்தில் என் கவணத்துக்கு வந்தது மன்றமய்யதின் ஒரு நன்பர் மூலமாக. 12’ம் நூற்றாண்டை சேர்ந்த ஒரு பெண் துறவி-கவி ‘அக்கமகாதேவி’யின் வசனங்களுக்கு (Va-Cha-Nam என்றே உச்சரிக்கவும். தமிழர்கள் தான் ‘Cha’வை தொலைத்து விட்டார்கள் கன்னடர்கள் தக்க வைத்து கொண்டிருப்பதில் மகிழ்ச்சி கொள்வோம்) இசை அமைத்து இருகிறார் என்று. இளையராஜா’வின் ஒர் படைப்பு நம் கவனதுக்கு வராமல் போய்விட்டதே என்ற ஆதங்கமும் அதை கேட்டு விட வேண்டும் என்ற ஆர்வமும் உந்தி தள்ள நீண்ட நெடிய என் தேடுதல் கொண்டு சேர்த்த இடம் ‘தில்லி’. தேடலின் மற்றும் குறுவட்டு என் கைகளில் வந்த சேர்ந்த விவரங்களை தவிர்த்து நாம் ‘அக்கா’ விடமும் ‘இளையராஜா’விடமும் தஞ்சம் அடைவோம்.

‘அக்கா’வின் வசனங்களும், ‘ராஜா’வின் இசையும் ‘மதுஸ்ரீதத்தா’வின் இயக்கமும் என இம்மூன்று படைப்பாளிகளின் ஆக சிறந்த கலை வெளிப்பாடாய் அமைந்துள்ளது இவ்விவரனப்படம். இயக்குனரும் இசைஅமைப்பாளரும் ஒருங்கே தங்கள் நோக்கங்களை தெளிவுபடுத்தி கொண்டால் மட்டுமே இது போன்ற படைப்பு சாத்தியமாகி இருக்க கூடும். மதுஸ்ரீ ராஜாவுக்கு வைத்த சவால் இதுதான் 12’ம் நூற்றாண்டின் எந்த சந்தத்திலும் அடங்காத இவ்வசனங்களை தற்க்கால தலைமுறை புரிந்துகொள்ள ஏதுவாய் ‘POP’ இசை வடிவம் கொடுக்க வேண்டும். விடுவாரா ‘ராஜா’ தன் இசை ராஜாங்கத்தில் அமர வைத்து தலைவாழை விருந்தே வைத்து விட்டார். மதுஸ்ரீ அதற்க்கு முத்தாய்ப்பாய் காட்சிகள் அமைத்து இனிப்பும் வழங்கி விருந்தை முடித்து வைக்கிறார்.

முன்னதாக இதற்க்கு வித்தாக அமைந்த ‘அக்கா’வின் சிறு வரலாற்று குறிப்பு: ‘மீரா’வை போன்றும், ‘ஆண்டாளை’ போன்றும் கடவுள் மேல் காதல் கொண்டு அவனையே துதித்து வாழ்ந்த பெண் துறவி போன்றவள் தான் ‘அக்கா’வும். ஆனால் முதலிருவரும் முறையே கண்னன் மற்றும் பெருமாள் மீது காதல் கொண்டு தங்கள் ஆசைகளை, காதலை, காமத்தை…பாடலாய் வெளிபடுத்துகிறார்கள். ‘அக்கா’ சற்றே மாறுபடுகிறார் அவள் ‘ஈசன்’ மீது காதல் கொள்கிறாள், எனவே அவள் வார்த்தைகளும் சற்று ‘கனமாக’ வந்து விழுகின்றன. சிவன் மீது காதல் கொண்ட பின் ‘ரௌத்திரம்’ தவிர்க்க முடியாது தானே.
அவள் வாழ்ந்த சமூக பின்புலமும் அவளை கோபம்மூட்டுகிற்து. அவள் மீது மோகம் கொண்ட ஒர் மன்னன் அவளை அழைத்து காம வார்த்தைகள் பேசி கவர நினைக்கிறான். அவள் அசையாத பொழுது, அடையும் நோக்கத்தில் துனிந்து புடவையை இழுத்து அவித்து மன்றாடுகிறான். நிர்வானமான அக்கா கர்ஜிக்கிறார் ‘இந்த உடல் தானே நீ விரும்புவது, இதை சிவனுக்கு அர்ப்பனித்து விட்டேன், என்ன செய்ய முடியும் உன்னால்?’ என கேள்வி எழுப்பி நிர்வான கோலத்திலேயே கடந்து செல்கிறாள். அதன் பின் அதே கோலத்தோடு ‘ஈசன்’ புகழ் பாடி சித்தர்கள் போல் அலைந்து திரிகிறாள். துகிலுரிய படும் பொழுது அவள் மேனி முழுதும் மயிர் முளைத்து ஈசன் தன் கருனையால் அவளை காத்தான் என ஒரு தொன்மம் உண்டு. ஆனால் சில வசனங்களில், அவள் செவிட்டில் அறைவது போல் தன் நிர்வான நிலையை பற்றி பேசுவதில் இருந்து அது வெறும் தொன்மம் மட்டுமே என்ற முடிவுக்கு நாம் வர முடியும்.

இக்குறும்படம் அக்கமகாதேவியின் ஆலயத்தை சுற்றியும், அதன் வரலாறு பற்றியும், அவரின் பக்தர்கள், இலக்கியவாதிகள், படைப்பாளிகள் என பலரது கருத்தை பதிவு செய்கிறது. அவர்களின் வாழ்வில் ‘அக்கா’வின் பங்கு என்ன எனவும் தற்க்கால பென்னியவாதிகள் அவளின் துனிவை எப்படி முன்னெடுத்து செல்ல வேண்டும் எனவும் பல கேள்விகள் எழுப்பி பதில் தேட சொல்கிறது. இடை இடையே பாடலாய் மறுஅவதாரம் தரித்திருக்கும் அவள் வசனங்களும் நாம் வாழும் அர்த்தமற்ற வாழ்வை அசைத்து பார்கிறது.

ஆறு வசனங்கள் ஆறு விதமான உனர்வுகளை உள்ளடக்கி வெவ்வேறு பானியில் இசைக்க பட்டுள்ளது. நான் மொழி பெயர்ப்பில் தேர்ந்தவன் அல்ல ஆயினும் ‘கன்னடம்’ எனக்கு சொல்ப்ப சொல்ப்ப கொத்தான மொழியாகியமையாலும், ஆங்கில துனை எழுத்துக்கள் விவரன படத்தில் இடம் பெற்றதாலும் முயர்ச்சித்து பார்த்தேன். வசனங்களாய் இருந்திருந்தால் பிரச்சனை இருந்திருக்காது. ராஜா அதற்க்கு இசை வடிவம் வேறு கொடுத்து விட்டார். அந்த சந்தததிலும் அதற்க்கான பன் மீதும் தமிழை அமர வைப்பதற்க்குள் சற்று ஓய்ந்துத்தான் போனேன். சில இடங்களில் கன்னட வார்தைகளை அப்படியே உபயோகித்துள்ளேன் ஆதி தமிழ் வார்ததைகள் என்பதால்! இது இரண்டாம் வரைவு மீண்டும் வரையும் பொழுது மெறுகேறலாம் அது வரை….

வசனம் – கைசிறி அகண்டவா…
பாடகர்கள் – மும்பை ஜெயஸ்ரீ, நெப்பொலியன் (அருன்மொழி)
காட்சியமைப்பு: பெண்களின் அன்றாட வாழ்வை விளக்கி செல்கிறது. இரயில் நிலையத்தில் காலை துவங்கி அலுவலகம் செல்லும் ஒரு பெண் மாலை வரை சந்திக்கும் அத்தனை விஷயங்களும் காட்சிப்படுத்த்பட்டுள்ளது. பல்வேறு உழைக்கும் பெண்களையும் காட்சி படுத்துகிறது. நுற்றாண்டுகளை தாண்டி அக்காவின் வசனங்களுக்கான தேவை முடிந்து விடவில்லை பெண்களை வெறும் காம இட்சைக்கான ஒரு பொருளாய் பார்க்கும் ஆன்களுக்கு அதிர்ச்சி தரும் இப்பாடல் மற்றும் காட்சிகள்.
நடிப்பு: சீமா பிஸ்வாஸ்

கைகளின் பொருளதையே களவு செய்வாய்
உடலின் பெருமைதனை களவு செய்வாயொ
பெண் உடல் போர்த்த உடையை
தரித்த நகையையெல்லாம் மொத்தம் களவு செய்வாய்
அவ்வுருவம் போர்த்த இந்நிர்வான நிலையை
மொத்தம் களவு செய்வாயோ
நல்லமல்லிநாயக தேவனே
ஒளி கொண்டு போர்த்திய மேனி வெட்கமின்றி இங்கு உளதே
பெண்னை தொடுவீரோ பெண்னை தொடுவீரோ ஒஹோ முட்டாள்களே…

வசனம் – இந்திர நீலதா…
பாடகர்கள் – மும்பை ஜெயஸ்ரீ
காட்சியமைப்பு: கோவிலில் துவங்கி, காதல் கொண்ட ஒரு பெண்னின் பல முகபாவங்களையும், உனர்வுகளையும் செதுக்கி செல்கிறது அவிஜித் முகுலின் ‘கமெரா’ . சமூக விதிகளை தகர்த்த விட்ட பின் பெண்களின் காதல் உடைந்த அனை போன்றது. அந்த காட்டாற்றின் முன் எவர் தான் நிற்க்க முடியும்? ராஜா அமைத்திருக்கும் இசை சிவன் மீதுள்ள் காதல் என்பதால் உடுக்கை கொண்டு தாள கதிகேற்ப்ப வெறி கொண்டு காதல் செய்ய சொல்கிறது.
நடிப்பு: சீமா பிஸ்வாஸ்

அழகு நீலமலை மீது ஏறி கொண்டு
சந்திரக்கற்க்கள் கொண்ட செருப்பை அனிந்து கொண்டு
கொம்பை ஊதி நிற்க்கும் அரனே
என் கூம்பான மார்மேலே
உனை என்றப்பிகொள்வேன்ய்யா
அங்க வெட்க்கதோடு மனப்பெருமை விலக்கி
உனை என்று நானும் சேர்வனோ
நல்லமல்லி நாயகா…நல்லமல்லி நாயகா….

03-Onthalla Iradalla
வசனம் – ஒந்தல்ல இரடல்ல…
பாடகர்கள் – மும்பை ஜெயஸ்ரீ, நெப்பொலியன் (அருன்மொழி)
காட்சியமைப்பு: கலை வடிவத்தின் உச்சமாய் இப்பாடலும் காட்சியமைப்பும் எனக்கு படுகிறது. தேவாலயத்தில் கன்னியாஸ்த்ரியாய் சபதம் ஏற்க்கும் ஒரு பெண்னைசுற்றி சுழலுகிறது காட்சி. அருட்தந்தை பைபிளின் வாசகங்களை படித்து, ஏசுவே சத்தியமும் ஜீவனும் என கூறி, அவருக்காக என் வாழ்வும், உடலும், ஜீவனும் என சத்திய வாக்கு கோருகிறார் அப்பெண்னிடம். அவள் அதை ஏற்று கொள்ள துவங்குகிறது ராஜாவின் விளையாட்டு….ஈசனும் ஏசுவும் வேறல்ல! ஈசனை துதித்த ஒரு பாடலை ஏசுவை துதிப்பதுபோல் தேவாலய இசை கோர்வைக்குள் கொண்டு சேர்க்கிறார். ‘கிதாரும்-குழலும், பியனொவும்-மிருதங்கமும், மனியோசையும் என தன் பிறவிகளை தீர்த்து தொலைக்கிறார் ராஜா. முடிவாய் நம் வாழ்வை நீட்டித்து செல்கிறார்…இது இக்கோர்வையின் ஆக சிறந்த பாடல் என்பதில் ஐய்யம் இல்லை எனக்கு. ‘இந்து நீ கருனீசு சென்னமல்லிகார்ஜுனா’ என்ற வரிகள் என்னை போன்ற நாத்திகர்களுக்கே கண்னிர் வரவழைகிறது என்றால் ராஜாவின் இசை ஆத்திகர்களை என்ன செய்யும்?
நடிப்பு: சீமா பிஸ்வாஸ்

ஒன்றல்ல இரண்டல்ல
மூன்றல்ல நான்கல்ல
என்பத்தி நாலு லட்ச யோனியிருந்து
வந்தேன் வந்தேன்..
பாராத புவிகளில் உழன்று உழன்று சுகம் சுகமன்றி….
எத்தனை ஜென்மங்களோ நான் ஏதாய் வாழ்ந்தேனோ
இன்று நீ கருனை செய் நல்லமல்லிநாயகா….

வசனம் – காமனத்தலய கொரிது
பாடகர்கள் – மும்பை ஜெயஸ்ரீ
காட்சியமைப்பு: விசேஷமாக ஒன்றுமில்லை மிக சாதாரன காட்சிகளும் பாடலும். இப்பாடலை நாயகி மிகை அலங்காரத்துடன் ஒரு புத்தகத்தில் இருந்து படிப்பதை போல் அமைத்து உள்ளார்கள். ராஜாவின் கிதார் மற்றும் இசை கோர்வை ரசிக்க வைக்கும் என்பதில் வியப்பில்லை.
நடிப்பு: சீமா பிஸ்வாஸ்

காமனின் தலையை கொரிது
காலனின் கண்னை கழிது
சோமசூரிய இருவரை இடித்து
மாவாக்கி தின்றவன் நீயே
வாணவன்விட வல்லவன் யாரு வேறே
நீ மதுகொண்ட மலரானாய்
நான் மதுவுண்ட வண்டானேன்
யமனும் நீயடா காற்றில் எறி செல்வாய்
ஸ்ரீகிரி நல்லமல்லி நாயகா

வசனம் – எனகேக்கய்யா
பாடகர்கள் – மும்பை ஜெயஸ்ரீ, குழுவினர்
காட்சியமைப்பு: காற்றின் வெளிகளில் அலைந்து திரியும் ‘அக்கா’வின் உடல்மொழி வசனமொழி மொத்தமும் அடக்கிய ஓர் பாடல். தனியான ஒடைகளினூடே, காடுகளின் ஊடே அலையும் அக்காவை தொடர்கிறது கமெரா. அனைத்து இச்சைகளும் துறந்து, ஆடை கலைந்து கைகளில் தண்டம் தரித்து நடந்து செல்லும் அக்காவை நோக்கி நின்று தவிக்கிறது நம் மனம். இந்த சித்த நிலை அடைய தூண்டுகிறது காட்சிகள். ராஜா இசையில் பின்னனி தாளமாய் அமைத்திருக்கும் சித்த மொழி தமிழருக்கே பிடிப்படும். உலகின் அத்தனை இசை வடிவங்களையும் கோர்க்கும் அவன் சூட்சுமம் புரியாதோர்க்கு இது வெறும் பாடலாய் மட்டுமே தெரியும். அதை உலகுக்கும் உரத்து சொல்ல தவிக்கும் ராஜாவின் மனம் நாம் மட்டுமே அறிவோம். சரியான பாடல் சரியான இசை. இதை மீறி எந்த கொம்பனும் இந்த வசனதுக்கு இசை வடிவம் கொடுக்க முடியாது. பாடல் துவங்கும் முன் வரும் இசை ‘சந்தனு மொய்த்ரா’ அமைத்தது. அவர் ராஜாவின் ரசிகர் என்று அறிவோம் ஆனால் அவரால் ராஜாவின் அலைவரிசைக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் தவிக்கிறார். வெறும் ‘filling’ மட்டுமே செய்கிறார் காட்சிகளுக்கு.
நடிப்பு: சாபித்ரி ஹெய்ஸ்னாம்

எனக்கேன்ய்யா எனக்கேன்ய்யா
சாகும் பிரபஞ்சத்தின் பொம்மையோ
மாயையின் மலபாண்டம்…
மலபாண்டம் எனக்கேன்ய்யா
ஆசைகளின் உயர் நிலையில்
நீர் பொங்க உடைந்திடுமே
ஒழுகிடும் இவ்வில்லம் எனக்கேன்ய்யா
விரலின் கசக்குதலில் அழுகும் பழமிதுவே
எனக்கேன்ய்யா எனக்கேன்ய்யா….

வசனம் – வெட்டது மேலே மனைய மாடி
பாடகர்கள் – மும்பை ஜெயஸ்ரீ
காட்சியமைப்பு: சிறு பெண் குழந்தைகள் வசனங்கள் உதிர்க்க கடலோரத்தில் துவங்கும் காட்சி, மறைந்து இவ்விவரனபடத்தில் பங்கு கொண்டோரின் பெயர் தாங்கி தலைப்பு நோக்கி நகர்கிறது. இருண்ட திரையில் மிதக்கும் பெயர்களினூடே அக்காவின் வசனங்களும் ராஜாவின் இசையும் ‘அச்சம் தவிர்’ என கூறி செல்கிறது. நிறைவான மனதோடு நாமும் வாழ்வு நொக்கி புது புரிதலோடு திரும்புகிறோம்…

அழுகல் இல்லாதாய்
இடம் இல்லாதாய்
உருவம் இல்லாதாய்
பிறவி இல்லாதாய்
பயம் இல்லாதாய்
அம்மா அதே என் காதலம்மா

மலைகளின் மேலே மனையை அமைத்து
மிருகத்தை அஞ்சுவதேன்னைய்யா
சமுத்தரத்தின் கரைகளில் மனையை அமைத்து
அலைகளை கண்டு அஞ்சுவதேன்னைய்யா
சந்தை நடுவினில் மனையை அமைத்து
சப்தங்கள் கேட்டு அஞ்சுவதேன்னைய்யா
இந்த உலகில் பிறந்த பிறகு….
பல நிலைகளும் வந்திடும்
மனதிலே கோபம் வந்து ஆள்வதேன்
அமைதி கொள்ளவே வேண்டும்
நல்லமல்லி நாயகா….

இந்த தொகுப்பை கேட்ட பின்பு ‘திருவாசகத்திற்க்கு’ இசை அமைக்க எங்கிருந்து உந்துதல் வந்தது என புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. சரியாய் 6 பாடல்கள் இரண்டிலும். சற்றெரகுறைய அதே கருத்தை முன் வைக்கும் பாடல்கள். முக்கியமாய் அவை தொகுப்பில் இடம் பெறும் வரிசை. கடைசி பாடல் ‘அச்சம்’ பற்றி பேசுகிறது. அதற்க்கு முந்திய பாடலல் ‘பற்றற’ வாழ்வை பேசுகிறது. இப்படியாக இரண்டு தொகுப்பிலும் ஒற்றுமைகள் பலவுண்டு. ஆயினும் ராஜா இரண்டிர்க்கும் வெவ்வெறு இசை வடிவம் கொடுத்து நம்மை ஆட்கொள்கிறார்.

DVD/VCD கிடைக்கும் இடம்:
Magic Lantern Foundation
J 1881 Basement, Chittaranjan Park, New Delhi 110019
Ph: +91 11 41605239, 26273244
Email: / /

கல்லூரியின் கதை

wrtier jayamohanதிருக்குறளில் ஆகச்சிறந்த கவிதை எது என்று நான் ஒருமுறை மறைந்த பேராசிரியர்ஜேசுதாசனிடம் கேட்டேன். ‘இரந்தும் உயிர்வாழ்தல் வேண்டின் பரந்து கெடுகஉலகியற்றியான்’ என்ற குறள்தான் என்றார்.பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு, இளைஞனான எனக்கு அது விந்தையாக இருந்தது. அருமையானஅணிகளும் சொல்லாட்சிகளும் உள்ள எத்தனையோ குறள்கள் இருக்க, உள்ளர்த்தங்களேஇல்லாத நேரடியான இந்த உணர்ச்சிவெளிப்பாட்டை ஏன் தெரிவுசெய்தார் பேராசிரியர்என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது.ஆனால் பேராசிரியர் சொன்னார் .”கவிஞனின் மிக உன்னத வெளிப்பாடு என்பதுஅறச்சீற்றம் அவனை மீறி வெளிப்படும் நிலைதான். இந்தக் கவிதையை கொஞ்சம் நிதானமாகசிந்தனை செய்திருந்தால் வள்ளுவரே முட்டாள்தனமாக உணர்ந்திருப்பார். உலகைஉருவாக்கியவனை அவனால் உருவாக்கப்பட்டவனே அழிந்துபோகும்படி சாபம் போடுவதாவது….ஆனால் அந்த உணர்வெழுச்சி உண்மையானது. தமிழில் வெளிப்பட்ட அறச்சீற்றங்களின்உச்சமே இக்குறள்தான். ஆகவே இது மகத்தான கவிதை…”
பாலாஜி சக்திவேல்லின் ‘கல்லூரி’ கேளிக்கையை மட்டுமே அடிப்படை இலக்காகக் கொண்டதமிழ்த் திரையுலகில் வெளிப்பட்டிருக்கும் ஆழமான அறச்சீற்றத்தின் பதிவு.ஆகவேதான் இந்த எளிமையான, அடக்கமான, படம் எனக்கு ஒரு காவியமாகவே தெரிகிறது.மேலான கலை என்பது ஒருபோதும் உத்தி சார்ந்த அலட்டல் அல்ல, செயற்கையானஎடுப்புகளும் அல்ல. அது அடிபட்டவனின் வலி முனகல் போலவோ ஆனந்தக் கண்ணீரின்விம்மல் போலவோ இயல்பாக, தன்னிச்சையாக வெளிப்படுவது.‘கல்லூரி’ இன்றுவரை நம் திரையுலகம் முன்வைத்துவந்த கல்லூரிகளில் இருந்து அதன்யதார்த்தம் காரணமாகவே வேறுபடுகிறது. உயர்தர உடையணிந்த விடலைகள் பளபளக்கும்இருசக்கர வண்டிகளை சாய்த்துவைத்து உலகையே நக்கல்செய்து திரியும் கல்லூரிகளையேநாம் கண்டிருக்கிறோம். காதல் அல்லாமல் வேறு விஷயமே நிகழாத இடங்கள் அவை. கல்உடைப்பவர்களின், பீடி சுற்றுபவர்களின், ஆட்டோ ஓட்டுபவர்களின்அரைப்பட்டினிப்பிள்ளைகள் படிக்கும் ஒரு கல்லூரி என்பது முப்பது வருடங்களுக்குமுன்னரே தமிழ்நாட்டில் ஒரு அன்றாட யதார்த்தமாக ஆகிவிட்டாலும் கூட இப்போதுதான்அது திரையில் முகம் காட்டுகிறது.
அந்தப் பிள்ளைகள் அவர்களின் துயரங்களால், ஓயாத போராட்டத்தால் ஒன்றாகச்சேர்வதும்அவர்கள் நடுவே உருவாகும் ஆழமான நட்பும் மிகுந்த நுட்பத்துடன்காட்சிப்பதிவாகியுள்ளது இந்த திரைப்படத்தில். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர்‘கலாய்ப்பதும்’ அவர்களின் ஊடல்களும் திரைப்படம் என்ற கலையின் அனைத்துவல்லமைகளும் வெளிப்பட சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தமையால் உண்மையான வாழ்க்கையை கண்எதிரே பார்த்த பிரமிப்பும் நிறைவும் ஏற்படுகிறது.

கதாபாத்திரங்களுக்கு ஏற்ப முகங்களைத் தேர்வுசெய்ததில்தான் இப்படத்தின்முதல்பெருவெற்றி நிகழ்ந்திருக்கிறது. முத்து, ஆதிலெட்சுமி, கயல் போன்றகதாபாத்திரங்கள் மிக மிக யதார்த்தமாக இருக்கின்றன. படத்தில் ஒவ்வாமை அளிக்கும்ஒரு முகம் கூட வெளிப்படவில்லை. உழைத்து வாழும் எளிய முகங்கள் தொடர்ந்துவந்தபடியே இருப்பதை பரவசத்துடன் பார்த்தபோது இந்த சாதாரணமான விஷயத்தை எண்ணிஏங்கும்படி இருக்கிறதே தமிழ் திரையுலகு என்ற கசப்பும் ஏற்பட்டது. உதாரணமாககயலின் அப்பாவாக வருபவரின் அந்த முகம்! உழைத்து குடும்பத்தைகரையேற்றத்துடிக்கும் பாசமுள்ள ஒரு தந்தையின் அந்த இனிய சிரிப்பு! அதேபோலசலீமாவாக வரும் அந்தப்பெண். தென்தமிழ்நாட்டு மரைக்காயர் முகங்களுக்கே உரியகூறுகள் துலங்குகின்றன அதில்.
நடிப்பைக் கொண்டுவருவதிலும் பாலாஜி சக்திவேல் பெருவெற்றி பெற்றிருக்கிறார்.கல்லூரி முதல்வராக நடிப்பவரின் முகபாவனைகள் தவிர அனைத்து வெளிப்பாடுகளுமே மிகமிகக் கச்சிதமாக அமைந்துள்ளன. ஒரு பொம்மையாக மட்டுமே வரமுடியும் எனஎதிர்பார்க்கவைத்த கதாநாயகி கூட அற்புதமான மெய்ப்பாடுகளை வழங்கி மனம்நெகிழச்செய்கிறார்.
நமது கிராமப்புற கல்வி நிலையங்களில் இன்றுள்ள உண்மையான அடிப்படைச் சிக்கலேபடத்தின் மையக்கருவாகியுள்ளது.

கட்டுப்பெட்டித்தனமான நம் சமூகம் ஆணும் பெண்ணும்பழகுவதை அனுமதிக்காது. ஆனால் கல்வி நிறுவனங்களில் அதற்கான வாய்ப்புஏற்படுகிறது. ஆனால் அங்கே நட்பும் பாலியல் கவற்சியும் ஒன்றுடன் ஒன்று கலந்துஇனம்பிரிக்க முடியாதபடி சிடுக்குபட்டிருக்கின்றன. கல்லூரிகளில் நிகழும்பெண்சீண்டல்கள் அடிப்படையில் இச்சந்தர்ப்பத்தை எப்படி எதிர்கொள்வது என்றுதெரியாத இளைஞர்களின் வெளிப்பாடுகள். நம் திரைப்படங்கள் தொடர்ந்து பெண்ணைச்சீண்டி மட்டப்படுத்தும் கதாநாயகர்களை முன்வைத்து அவர்களுக்கு வழிகாட்டுகின்றன.ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையே காதல் மட்டுமே நிகழ முடியும் என்ற எண்ணத்தைமீண்டும் மீண்டும் அவை வலியுறுத்துகின்றன.
அதை மீறி இயல்பான நட்புடன் ஆணும் பெண்ணும் பழக முடியுமா என இளம் உள்ளங்கள் கனவுகாண்கின்றன. அவர்களை தடுப்பது இரு வல்லமைகள். ஒன்று எப்போதும் ஒழுக்கக்கட்டுப்பாட்டின் குண்டாந்தடியுடன் பார்க்கும் சமூகத்தின் கண்கள். இன்னொன்றுஅவர்களுக்குள்ளேயே எழும் இயல்பான பாலியல் இச்சை. அவ்விரண்டாலும் கடுமையானமனக்குழப்பத்துக்கும் குற்றவுணர்வுக்கும் ஆளாகிறார்கள் அவர்கள். நம்குழந்தைகளின் வளர்இளமைப்பருவத்தில் அவர்களை சுழற்றியடிக்கும் மையச்சிக்கலாக இதுவிளங்குகிறது

மிக நேர்மையுடனும் கவித்துவத்துடனும் அதை கலையாக்கியிருக்கிறார் பாலாஜிசக்திவேல். அவ்விளைஞர் குழுவுக்குள் உள்ள இயல்பான நட்பும் அதில் இருவர் அவர்களைமீறி காதல் கொள்ளும்போது ஏற்படும் உக்கிரமான குற்றவுணர்வும் அதனுடன் அவர்கள்நிகழ்த்தும் போராட்டமும் உணர்ச்சிகரமான தருணங்கள் மூலம் வெளிப்படுகின்றன.படத்தில் இளைஞர்களின் போராட்டம் என்பது எந்த புறச்சக்தியுடனும் அல்ல தங்கள்அகமன அலைகளுடன் மட்டுமே என்பது இப்படத்தின் மிக நுட்பமான சிறப்பம்சம்.

கடைசியில் தருமபுரி பேருந்து எரிப்பில் உச்சம் கொண்டு முடிகிறது படம்.துளித்துளியாக ஏழை மக்கள் உருவாக்கியெடுத்த கனவுகளை மூர்க்கமாகஅழித்துச்செல்கிறது வன்முறை அரசியலின் ஈவிரக்கமற்ற கை. ”கெடுக!” எனமூண்டெழும் ஓர் அடிவயிற்று ஆவேசம் தொனிக்க படமாக்கப்பட்டுள்ள இந்தக் காட்சிகளேதமிழ்திரையுலகின் மறக்கமுடியாத படங்களுள் ஒன்றாக இதை நிலைநிறுத்துகின்றன.

எத்தனையோ மௌன அர்த்தங்கள் கோண்டது இக்காட்சி. சிராய்ப்புகளுடனும் கண்ணிருடனும்கனவுகளுடனும் அவ்விளநெஞ்சங்கள் நாளை வெளிச்சென்று எதிர்கொள்ள தங்களைதயாரித்தபடி இருக்கும் புறவுலகம் எப்படிப்பட்டது? அவர்கள் பேணும் மலரசைவுபோன்றமெல்லிய உணர்வுகளுக்கும் தவிப்புகளுக்கும் அங்கு என்ன இடம்? அக்கனவுகளை ஈசல்சிறகுகள் போல உதிர்த்துவிட்டுத்தான் குண்டாந்தடிகளுடன் அலையும் மனிதர்களின்சூழலுக்கு அவர்கள் வந்துசேர வேண்டுமா?

‘கல்லூரி’ உண்மையில் பலநூறு ஏழை உழைப்பாளிகளின் எதிர்காலம் குறித்த கனவுகளின்கூடமாக இந்நாவலில் காட்டப்பட்டுள்ளது. தங்கையை கல் உடைக்க அனுப்பி அண்ணாவைபடிக்க அனுப்பும் கல் உடைப்பவனின் கனவு. ஊதுவத்தி சுற்றி அக்காவை படிக்கஅனுப்பும் தங்கைகளின் கனவு. அவர்கள் படிக்கும் அந்த வரலாறு இளங்கலை அவர்களுக்குஎன்ன அளிக்கப்போகிறது? குண்டாந்தடிகளும் பெட்ரோலுமாக அலையும் அரசியல்வாதிகளிடம்அல்லவா இருக்கிறது அவர்களின் எதிர்காலம்?

செழியனின் ஒளிப்பதிவு இயல்பான ஒளியில் எடுக்கப்பட்டது என்ற எண்ணத்தைஉருவாக்கும் அளவுக்கு அழகும் இயல்பான தன்மையும் உடையதாக இருக்கிறது. இயற்கையானமழை இருளை படம்பிடித்திருப்பதும் சரி, கல் குவாரி சித்தரிப்பில் ஒளிப்பதிவுக்கோணங்களும் சரி நுட்பமாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் உச்ச்சகட்ட காட்சி அதற்குதேவையான உழைப்பையும் பொருட்செலவையும் அளிக்காமல் எடுக்கப்பட்டது போலப் படுகிறது.

சென்ற சில மாதங்களாக ஆழமான மன இக்கட்டில் இருந்தேன். என் நுண்ணுணர்வைஅவமானப்படுத்தி எரிச்சலூட்டிய சில படங்கள், ‘பருத்தி வீரன்’ ‘கற்றது தமிழ்’போன்றவை, ஊடகங்களால் பெரும் படங்களாக முன்வைக்கப்பட்டமைதான் காரணம். ஹாலிவுட்படங்களை நோக்கி பிரதிசெய்த ஒளிப்பதிவு மற்றும் படத்தொகுப்பு உத்திகளைஎந்தவிதமான கலைநுட்பமும் இல்லாமல் அசட்டுத்தனமான மிகையுடன் தோன்றியவிதமெல்லாம்கையாண்டு எடுக்கப்பட்ட இலக்கற்ற முதிரா முயற்சிகள் அவை. அவற்றின்இயக்குநர்களின் அசட்டு ஆணவமும் கலை மொண்ணைத்தனமும் மட்டுமே வெளிப்படுபவை. அவைபோன்ற படங்கள் கொண்டாடப்படும் ஒரு சூழல் காலப்போக்கில் தன் கலைமனத்தையே இழக்கநேரும் என்றே நான் அஞ்சினேன்.

நல்ல படைப்பு அடிப்படையில் உண்மையான மனஎழுச்சிகளை ஒட்டி உருவாவது. எத்தனைதொழில்நுட்பச் சரிவுகள் இருந்தாலும் ஆத்மா பங்கப்படாதது. அவ்வகைப்பட்ட படம்‘கல்லூரி’. எளிமையையே வலிமையாகக் கொண்டது. செயற்கையான மன வக்கிரங்களுக்குப்பதிலாக நம்மைச்சுற்றி வாழும் வாழ்க்கையை நம்மைப் பார்கக்ச்செய்வது. ஒரு எளியசமூகம் தன்னைத்தானே பார்க்க, தன் வலிகளை தானே சொல்லிக்கொள்ள , முயல்வதன் விளைவுஇது வெற்றிபெற்றாக வேண்டியவை இவ்வகைப்பட படங்களே. இவற்றின் வெற்றியே நம்மைப்பற்றியபெருமிதத்துடன் நாம் மேலும் எதிர்பாக்கச் செய்யும். குறைகள் இருக்கின்றன,அவற்றை இப்படம் நூறுநாள் ஓடும்போது அம்மேடையிலேயே அலசவேண்டும்.

முன் குறிப்பு: படம் பர்க்கவில்லைஎனினும் இந்த விமர்சனம் படம் பார்ப்பதற்கான ஆவலை தூண்டியிருக்கும் அதே நேரம், விமரசனத்தின் மீதான எதிர்வினையாக மட்டுமே இதை எழுதுகிறேன்.

தங்களின் அறசீற்றம் குறித்த பதிவினை கண்டு உள்ளம் உவகை கொள்கின்றது. இந்த அறசீற்றத்தை இவ்வளவு நாட்களாய் எங்கு ஒளித்து அல்லது ஒழித்து வைத்திருந்தீர்கள் என்று தெரியாமல் மனம் சற்றே தடுமாறுகிறது. ஆயினும் நாம் விஷயத்திற்கு வருவோம்!
எந்த வித படாடோபங்களும் அன்றி எளிமையாய் இருப்பதால் மட்டுமே திரை படங்கள் காவிய நிலையை எட்டி விடும் ஆயின் அப்படிப்பட்ட நிறைய படங்கள் வந்த வண்ணம் இருக்கின்றன. ஆனால் உங்கள் உணர்வெழுச்சி இந்த எளிமையினால் அல்ல படம் எடுத்து வைக்கும் அரசியல் விமர்சனம் மூலமாகவே நீங்கள் பெற்று கொண்டீர்கள் என கோடிட்டு காட்டி விட்டீர்கள். எனவே படம் காட்டும் எளிமையான வண்ணங்களுக்குள் நுழையாமல் நேரடியாய் ‘கல்லூரி’ நம் முகம் நோக்கி வீசியெறியும் கேள்விகளை எதிர் கொள்வோம்.
தர்மபுரி பஸ் எரிப்பு சம்பவம் மீதான தார்மிக ஆவேசமே திரைக்கதையின் நோக்கம் என்றான பின் அம்முடிவை, அல்லது அதை பற்றிய விவாத தளங்களுக்கு நம்மை இட்டு செல்வதற்கு வேறு வழியே இல்லையா? அதை 8 ஆண்டுகளுக்கு பின்னால் ஒரு திரைப்படம் எடுத்து தான் நமக்கு ‘சொரணை’ வரவழைக்க வேண்டுமா? அதை அவர் ‘சாமுராய்’ எடுத்த போதே ஒரு குறும்படமாக எடுத்து வீதிதோறும் அரங்கேற்றியிருக்கலாமே? அல்லது மாணவர்களை ஒரு குழுவாக்கி இவ்வரசியல் வாதிகளுக்கு எதிராக ஒரு கண்டன ஆர்பாட்டமாவது நிகழ்த்தி இருக்கலாமே? இதை எல்லாம் விட்டு விட்டு இத்தனை ஆண்டுகளுக்கு பின்னர் இதை ஒரு திரை படமாக எடுத்து தமிழ் திரை வரலாற்றில் பதிவு செய்கிறார் என்றால், அதில் உள்ள வியாபார உத்திகளையும் உள் நோக்கங்களையும் நாம் கவனிக்க வேண்டி உள்ளது!
திரை வியாபாரத்தின் உச்ச பட்ச பிதாமகர்களான மணிரத்னம், ஷங்கர் வகையறாக்களின் ‘பட்ஜெட்’ குறைக்கப்பட்டு எளிமையான வடிவம் தான் பாலாஜி சக்திவேல் போன்றோர். சமூகத்தில் நிகழ்ந்த அல்ல நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் எதோ ஒரு பிரச்சனையை எடுத்து வைத்து கொண்டு அதை சுற்றி ஒரு கதை பின்னி, பிரச்சனையின் வீர்யத்தை நீர்க்க செய்து கடைசி காட்சியில் நீங்கள் குடுத்த காசுக்கு இரண்டு சொட்டு கண்ணீரை உவர்ந்து விட்டு செல்லுங்கள் அல்லது பிரச்சனைகளை தீர்க்க ஒரு அதி மனிதன் இருக்கிறான், அவனை பற்றிய கனவுகளை எடுத்து செல்லுங்கள் என நம் காலில் விழாத குறையாய் நம்மிடம் கதறுபவர்கள் இவர்கள். ஆயினும் இந்த படம் உங்கள் ஆவேசத்தை கிளறி விட்டுஇருக்கிறது! சரி என்ன செய்தீர்கள்? 100 வது நாள் வரை காத்திருந்த மேலும் இதை பற்றி பேசலாம் என்று முடிவு எடுத்து இருகிறீர்கள்! திரை படம் என்பதின் வீச்சு அவ்வளவே. சரியான அரசியல் பாடங்கள் மற்றும் அறம் சார்ந்த கேள்விகளுக்கு திரை அரங்கின் வெளியே தான் விடை தேட வேண்டி இருக்கும், தேடுவோம்!
மிக வக்கிரமான குருரமான ஒரு சம்பவமாய் நம் முன் நிகழ்ந்தேறிவிட்ட ஒரு சம்பவத்தின் வீச்சை நேரடியாய் நாம் உணர செய்த சன் டிவி’க்கு நன்றிகள் தெரிவிக்க நா விழைந்திடினும், இக்காட்சி மற்றும் பதிப்பு ஊடகங்களுக்கு இந்த சம்பவத்தை ஒரு ‘sensational’ விஷயமாய் மாற்றி தங்கள் வியாபாரத்தை பெருக்கி கொள்ள ஒரு வாய்ப்பாய் மட்டுமே கருதியிருந்தன என்பதை நினைக்கையில் உள்ளம் கோப பட தான் செய்கிறது. ஆயினும் இக்கோபம் நாம் வாழும் சமூக சூழலை நோக்கும் பொழுது, சுயவிமர்சனம் அன்றி இப்பிரச்சனைகளுக்கு தீர்வு கிடைக்க போவதில்லை என்பதை அறியும் போதோ, அல்லது நமது அடுத்த வேலை சோற்றுக்கு எந்த பங்கமும் வந்து விட கூடாது என நினைக்கும் போதோ தன்னால் தனித்து விடும். நித்தியமாய் கோபம் கொண்டிருப்பது தான் இச்சமூகத்தை மாற்றி அமைக்க கூடிய ஒற்றை வழி. ஆனால் அப்படியெல்லாம் கோபம் கொள்ள கூடாது என நீங்கள் உங்கள் ‘பின் தொடரும் நிழலில் குரல்’ மூலமாக ஏற்கனவே கோபம் கொண்ட சமூகத்திற்கு சாவு மணி அடித்து விட்டீர்கள். சமூகத்தில் வாழும் மனிதனின் பனி அல்லது கடமை சமூக அவலங்களுக்கு தீர்வு தேடுவதில் அல்ல அவ்வவலங்களை கண்டு உள்ளம் குமுறி அழுது ஆற்றாமையால் என்ன செய்ய என கைவிரிப்பதில் தான் உள்ளது, அல்லது கண நேரம் எட்டி பார்க்கும் கண்ணீர் கொண்டு நம் மனசாட்சியை கழுவி கொள்வதில் உள்ளது, சற்று அதிகமாய் போனால் உங்களை போல் காத்திருந்து கோபம் தெறிக்க விவாதம் நடத்தி விட்டால் போகிறது. இது தான் நாம் காணும் சமூகம்.
உழைக்கும் மக்களின் பிரதிநிதிகளாய் கருத படும் மக்கள் கூட்டத்தில் இருந்தே நடுத்தர நகர கல்லூரிகளுக்கு செல்லும் பிள்ளைகளும், அதே வர்கத்தின் உதிரி பாட்டாளிகளில் இருந்து முளைத்த அரசியல் அடிவருடிகள், அடியாட்கள் எல்லோரும் உருவாகி வருகிறார்கள். ஒரு வர்க்கம் என்ற வகையில் இருவரும் ஒன்றாகவே அடையாளம் கான படுவார்கள், வர்க்க கோபுரத்தின் உச்சியை நோக்கி நகர்வதற்கு இருவரும் வெவ்வேறு வழிகளை கை ஆள்கிறார்கள். ஆயின் இந்த முரண்பாட்டை நீக்குவதற்கு அரசியல் பாடம் பயில வேண்டும். இந்த அடியாட்களை நோக்கி போர் கரம் உயர்த்த வேண்டாம் என மாணவர்களை யார் தடுத்தது? அல்லது மக்களை தான் யார் தடுத்தது?
பதினெட்டு வயதில் ஒட்டு போடும் உரிமை வந்து விடுகிற பொழுது சற்றேரத்தாழ அதே வயதில் கல்லூரியில் பயிலும் மாணவர்கள் சற்றும் சமூக விழிபுனர்வற்று தான்தோன்றியாய் திரிந்து, நட்பில் லயித்து, காதலில் களித்து சமூகத்தின் மூர்கங்கள் தங்களை தாக்கும் பொழுது மட்டும் எதிர் கேள்வி கேட்பதில் என்ன நியாயம் உள்ளது. இதே மாணவர்கள் தானே படித்து முடித்த பின் அரசாங்க அதிகாரியாய், பாட்டாளியாய், மந்திரியாய் மற்றும் சமூகத்தில் உலவும் ஏனையோராய் உருவாகிறான். இதே மாணவர்கள் தானே ஆசிரியர் கண்டித்தால், பேருந்து பயணத்தில் நடத்துனர் கண்டித்தால் உடனே மறியல் செய்வதும், பேருந்தை கொளுத்துவதும் என வலம் வருகிறார்கள்! அப்படியல்லாமல் அப்பாவிகளை பற்றி மட்டுமே நாம் கவலை கொள்கிறோம் எனில், அப்பாவிகள் என்பவர் யார்? தங்களை சுற்றி நடக்கும் அவலங்களை கண்டும் காணாமல் இருந்து, தான் உண்டு தன் வேலை உண்டு என இருப்போரா? அப்படி வாழ்வோரால் சமூகத்திர்க்குதான் என்ன பயன்? அவர்கள் வாழ்ந்தால் என்ன செத்தால் என்ன? அதற்கு ஏன் நாம் கண்ணீர் சிந்த வேண்டும்? பல்வேறு திரை படங்களில் மாணவர் சக்தி… மாணவர் சக்தி… என முழங்குகிரார்களே! திரையை விட்டு அவர்கள் தெருவில் இறங்கியிருகிரார்களா? இறங்கினார்கள் 1965ல், அதன் பின் ஒரு நீண்ட நித்திரையில் துயில் கொண்டு இருக்கிறது மாணவ சமூகம். இது அறியாத பருவமோ அல்லது தெரியாமல் நடக்குக் தவறோ அல்ல. ரஜினி, விஜய் அல்லது அஜித் இவர்கள் பின்னே அணிவகுக்கவும் அவர்கள் புகழ் பாடவும், அவர்களை எவனாவது இழித்து கூறினால் எதிர்த்து சண்டை போடவும் தயாராகும் இவர்கள் ஏன் தங்கள் சமூகத்தை வழி நடத்தும் அரசியல் பயில கூடாது? அதில் பங்கேற்று நாட்டை திருத்த முன் வர கூடாது? பேருந்தை கொழுத்திய கயவர்களை ஏன் இவர்களே ஒரு படையை நிறுவி கொன்று ஒழித்திருக்க கூடாது?
இதை எல்லாம் பேசவும் கூடாது, பேசினால் புரட்சி அல்லது தீவிரவாத முத்திரை குத்தி விடுவார்கள்! எனவே ஜெயமோகன் காட்டும் சமூக சித்திரத்தில் நின்று கொண்டு விவாதம் மட்டுமே நடத்துவதற்கு தான் நமக்கு விதிக்கப்பட்டுஇருக்கிறது. மாறாக செங்கொடி உயரும் பொழுது ‘நிழலின்’ குரவலையை நெறிப்பார்கள் மக்கள். அப்படி ஒரு தருணம் வராமல் போனாலும் அதை பற்றிய கனவையாவது விதைப்போம். எளிய மக்களின் தோழன் போல் நடித்து கொண்டே அவர்களை அடிமையாய் வைத்திருக்கும் கயவர்களை இனம் கான உதவும்.

பிரச்சனைகளை குறித்து தீர்வு தேடாமல் அதன் வலிகளை சுமந்து கொண்டு கால காலமாய் விடியல் நோக்கி காத்திருக்கும் சமூகத்தை அரசியல் படுத்தாமல், போராட சொல்லாமல், சோகங்களில் சுகம் கான சொல்லுகிறது ‘கல்லூரி’ அதிமனிதனின் வரவை எதிர்பார்க்க சொல்லுகிறது ‘அந்நியன்’. இரண்டுமே தீர்வு அல்ல ‘கொலைவாளினை எடடா’ என சொல்லுகிறது ‘கற்றது தமிழ்’.
எடுத்து கொண்ட கருத்துக்கு நேர்மையாய் இருப்பதில் ‘கற்றது தமிழ்’, ‘கலலூரியை’ விஞ்சி நிற்கிறது. படம் முழுதும் ‘கலாய்ப்பதும்’ ‘நட்பு கொள்வதும்’ ‘காதல் கொள்வதும்’ பின் கடைசி 10 நிமிடங்களில் அதை நேர்மாறாய் கலைத்து போட்டு பரிதாபம் தேடுவதும் என்றல்லாமல், படைப்பாளியின் கர்வமும் திமிரும் படம் முழுக்க விரவி கிடந்தாலும், சமூகம் இரண்டாய் பிளந்து கிடப்பதும், பிளவின் ஆழம் கூடி கொண்டே செல்வதுவும் படம் நெடுக அலச படுகிறது, விவாதிக்க படுகிறது. அது தமிழ் மனங்களிலும் வலை தளங்களிலும் தோற்றுவித்துஇருக்கும் விவாதங்களை பாரத்தால் தெரியும் திரை’யின் வெளியே படம் தன் நீட்சியை பெற்று இருக்கிறது என்பது. அதற்காகவே இயக்குனர் ‘ராம்’ நம் பாராட்டுகுரியவாகிறார். ஒரு அரசியல் வகை பட்ட அல்லது அறசீற்றத்தை தோற்றுவிக்க கூடிய படம் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். அல்லது வெளியாகி ஓடி கொண்டிருக்கும் ‘எவனோ ஒருவன்’ பாருங்கள். இவ்விரு படங்களும் ‘நாயகர்’ மையம் கொண்ட படங்கள் எனினும் அவை தோற்றுவிக்கும் கோபத்தில் சமூக கோபம் உள்ளது. இந்த படங்கள் மட்டும் சமூகத்தை புரட்டி போட்டு விடுமா என நீங்கள் கேடபீர்கள்! ‘அல்ல’ அதை மக்கள் தான் செய்ய வேண்டும், ஆனால் எடுத்து கொண்டு கருத்துக்கு நேர்மையாய் இருப்பதில் இந்த படங்கள் வெற்றி கண்டுள்ளன.
‘பருத்திவீரன்’ எந்த கருத்தும் சொல்ல வில்லை சண்டியராய் திரியும் ஒரு மனிதனின் பரிதாப முடிவையும் ‘பாலியல் பலாத்காரம்’ எவ்வளவு கொடுரமானது (அது அவர் நோக்கம் இல்லை எனினும்) என்பதை உணர்த்துகிறது, அவ்வளவே! இதில் நீங்கள் அவ்வளவுதான் எதிர்பார்க்க முடியும் ஆனால் ஒரு கதை என்ற வகையில் எந்த தகிடுததமும் இல்லாமல் சீராய் பயணித்து நம்மை அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கி அழ வைக்கிறது. இதில் நுண்ணுணர்வை அவமானப்படுத்தி எரிச்சலூட்டிய கணம் எது என எனக்கு புரிய வில்லை. வன்புணர்ச்சி உங்களுக்கு பிடித்த செயலாக இருப்பின் படத்தில் ஒலித்த ஓலம் அவ்வாறு உங்களுக்கு ஒரு தோற்றத்தை கொடுத்து இருக்கலாம். மன்னித்து விடுங்கள்! பாவம் அறியாமையால் தவறிழைத்துவிட்டார்.
பின் குறிப்பு:
‘கல்லூரி’ பற்றிய ஒரு நேர்மையான சித்திரத்தை காட்டாமல் ‘அறசீற்றம்’ ‘கலை’ ‘அரசியல்’ போன்ற வார்த்தைகள் உங்கள் ‘விமர்சனத்தில்’ இருப்பதால் மட்டுமே இந்த எதிர்வினை. நீங்கள் அழுது விட்டு வந்த கதையை மட்டும் சொல்லி இருந்தால்….. எம் நேரமும் கொஞ்சம் மின்சாரமும் மிச்சம் ஆகி இருக்கும்!